De invoering van de OV chipkaart heeft alweer geleid tot een behoorlijke groei van de openbaar vervoertarieven. En ‘kraakbare’ chips. Er is een gedrocht van een systeem neergezet. Voor ieder reissegment, dus van de trein overstappen op een bus bijvoorbeeld, dien je eerst ‘uit’ en dan weer direct ‘in’ te checken. Een raadsel waarom er niet gebruik is gemaakt van veel slimmere software. Als ik vertrek, dus ‘incheck’ bij de trein, in Amsterdam en in Zeist in het centrum bij een bushalte ‘uitcheck’, dan kan een beetje computer systeem toch wel nagaan hoe en langs welke route ik gereisd heb? ‘RFID lezer’ in iedere bus en bij het uit/in stappen gaat dat in/uitchecken automatisch… Kortom, het is weer een lappendeken aan oplossingen en de oplopende kosten van dit heffingssysteem wordt gewoon weer verhaald op de reizigers via hogere tarieven. Daar kan de politiek niets meer aan doen of veranderen. Wat een gedrocht van een systeem.
Een ander gedrocht is het ‘rekeningrijden’. Volgens de VVD is de waarschijnlijke invoeringsdatum inmiddels verschoven van 2011 naar 2016 in het meest optimistische scenario en zelfs naar eind 2019 in het meest realistische scenario. De invoering van deze kilometerheffing kost €4 miljard en daarna jaarlijks €1 miljard. Maar het is heel goed om hiermee de files te bestrijden, is het geluid dat de politici ons voorhouden. Als wij dit soort bedragen in het wegennet investeren verdwijnen de files vanzelf. Er moeten 9 miljoen kastjes in alle auto’s geplaatst worden en iedere maand 9 miljoen facturen gespecificeerd naar traject, tijd en milieucategorie gestuurd worden. Dit gaat gewoon mislukken en de miljoenen per jaar die er nu al aan voorbereidingskosten worden ingestopt is ook gewoon geld over de balk gooien.
Siemens, toch een bedrijf met een groot financieel belang bij dit project, heeft liever gewoon een eenvoudige spitsmijding, dus gewoon betalen als je tijdens de spits op de weg bent. Ook de Raad van State heeft al gewaarschuwd: er wordt teveel vertrouwd op de goede werking van de splinternieuwe software en de tariefstructuur is niet transparant. Ook de beveiliging is nauwelijks adequaat te nomen: Volgens Peter Rietveld van Bureau Traxion zouden de zwaktes in het systeem hackers in staat stellen de identiteit aan te nemen van iemand die weinig kilometers rijdt om zo diens lage(re) rekening te krijgen. Het besturingssysteem van de smartcard heeft
volgens Rietveld “een beveiliging die vergelijkbaar is met die van Microsoft Windows 2003”.
Naar de €5 kostende RFID chip, die je moeiteloos op je autoruit plakt of in de lak van de auto verwerkt kan worden, kijken onze beleidsmakers niet eens.
Dat systeem werkt al in Noorwegen, Portugal en de Verenigde Staten. Te gemakkelijk en te goedkoop blijkbaar!
Gewoon anders gaan werken blijft natuurlijk feitelijk de enige reële optie.
Het ‘samenkomen’ om waarde te creëren of het ‘samenkomen’ om onderwijs te genieten is een uitgangspunt van de vorige eeuw: het was toen immers veel efficiënter samen iets te produceren in een fabriek dan dat thuis te doen. Of collectief in de schoolbanken te gaan zitten.
Maar de tijden zijn inmiddels wel verandert. 60% van de werkers zijn kenniswerkers en die zitten meer dan 4 uur per dag achter een pc. Dat ‘achter een pc zitten’ kan overal en het feitelijk gewoon dom dat we nog steeds massaal naar een kantoor rijden om daar achter een pc te gaan zitten. Idem voor scholing.
Lekker werken in
Seats2meet.com en vergelijkbare locaties dus...en die kan iedereen beginnen, daar
helpen e graag mee!
Bron:
Ronaldvandenhoff Weblog, 14 februari 2010 door Ronald van den Hoff
